Η εκτίμηση μου είναι πως όσο η ΑΕΚ παραμένει σοβαρή και μετρημένη, διατηρείται στα στάνταρ που έχει στην διάρκεια της σεζόν και ιδιαίτερα στα πλέι οφ, το μόνο ενδιαφέρον αφορά την ημερομηνία που θα σφραγιστεί το πρωτάθλημα της. Αλλά αφ’ ενός επειδή στην μπάλα έχουν μιλήσει οι μουγκοί και αφ’ ετέρου, επειδή βλέπουμε πως δίνουν ρέστα με όσα μπορούν και δεν μπορούν ως το φινάλε (δες και τιμωρία Λεωφόρου για το ματς με τον ΠΑΟΚ), ας αφήσουμε τον χρόνο να κυλήσει και το γήπεδο να αποδείξει, ποια θα είναι η καλύτερη ομάδα στην χρονιά.
Βέβαια, θαρρείς και κάποιοι είναι συνεννοημένοι ή απλά τρελαίνονται με την ΑΕΚ, σε όσα πρωταθλήματα έχουν διεξαχθεί από το 2016 και την πτώση της χούντας κι έπειτα, μόνο για δύο υπάρχουν ακόμα κάτι περίεργοι αμφιβάλλοντες. Κατά σατανική σύμπτωση και τα δύο είναι αυτά που κατέκτησε η ΑΕΚ, με το πρώτο (το πιο μάγκικο) να αφήνει κάτι περίεργους που μασούν δάφνες και βλέπουν οράματα τίτλων, ενώ το άλλο είχε τα τσιρίγματα για τον κορωνοϊό και άλλα πολλά ευφάνταστα. Λέτε τώρα να βρεθεί κάποιος που θα χρεώσει την ΑΕΚ με τον χανταϊό; Ας μην βάζουμε ιδέες.
Αλλά ας πάμε στο δια ταύτα. Η ΑΕΚ μπορεί να το πάει ως την τελευταία αγωνιστική, αλλά πιστεύω πως στο τέλος θα πανηγυρίσει. Ξέρετε, για την ΑΕΚ (και αυτό είναι ένα μικρό μαράζι κάθε Ενωσίτη), δεν υπάρχει τίτλος που να μην ήρθε μέσα από διαδικασία θρίλερ. Δεν υπάρχει πρωτάθλημα που να κατακτήθηκε από τον Οκτώβριο, δεν υπήρξε τίτλος που να ήρθε διαδικαστικά. Ακόμα και σε περιόδους που η διαφορά της ΑΕΚ από τον ανταγωνισμό ήταν χαώδης, τα πρωταθλήματα παίζονταν ως το φινάλε.
Η «άγια νύχτα»
Το λέω αυτό, γιατί έβλεπα τα αφιερώματα στην 7η Μάϊου του 1989. Στην «άγια νύχτα» της σύγχρονης Ιστορίας της ΑΕΚ, τότε που λύθηκαν τα μάγια και έσπασαν τα δεσμά που την κρατούσαν στα «πέτρινα» χρόνια. Με τον Τάκη Καραγκιοζόπουλο να τρολάρει ανελέητα με το κόκκινο μπλουζάκι, σε εποχές που ακόμα δεν είχε καν ανακαλυφθεί ο όρος τρολ. Με τον Τάκη να έρχεται από 15μηνη αποχή λόγω τραυματισμού, με τον Τάκη να κάνει μαγικό συνδυασμό με τον μέγα Οκόνσκι, με τον Στέλιο να κάνει αυτό που ακόμα και σήμερα φαντάζει απίθανο.
Και εκείνη την χρονιά, η ΑΕΚ ήταν καταφανώς ανώτερη των αντιπάλων της. Πιο σταθερή, από τον Ολυμπιακό του φυλακισμένου λόγω της κλεψιάς Κοσκωτά, αλλά με τον Ανάργυρο να προβάλει ως βασιλιάς των ρουμπινιών και με παίκτες σαν τον Ντέταρι και ό,τι καλύτερο υπήρχε σε ελληνικό επίπεδο ή τον Παναθηναϊκό του ακμαίου ακόμα Βαρδινογιάννη. Ηταν σταθερά μπροστά σε όλη την σεζόν και έδειχνε να τα γκρεμίζει όλα στην Ριζούπολη, σε μια απρόσμενη ήττα από τον Απόλλωνα Αθηνών.
Ο Ολυμπιακός συνέτριβε τον Ολυμπιακό Βόλου στο ΟΑΚΑ και η ΑΕΚ έδειχνε έτοιμη να καταρρεύσει. Κατάφερε μετά κόπων και βασάνων να επικρατήσει του Ηρακλή στα Φιλαδέλφεια και είχε έπειτα 20 μέρες προετοιμασίας για το ντέρμπι τίτλου. Εκεί πήγε με την λύσσα και το πάθος ενός λαού που περίμενε καρτερικά τις μέρες της μυθικής ομάδας του Μπάρλου. Δεν πήρε απλά την ισοπαλία, που της έκανε κι αυτή, αλλά νίκησε με το γκολ μιας ολόκληρης εποχής. Το πιο μυθικό πρωτάθλημα, μέσα από ατέλειωτες δυσκολίες.
Το παρελθόν
Και να ήταν μόνο αυτό; Το πρώτο πρωτάθλημα της ΑΕΚ σε επίπεδο Α’ Εθνικής, έπειτα από την ανοιχτή πληγή του 1960, ήρθε μέσα από μπαράζ με τον Παναθηναϊκό στα Φιλαδέλφεια και με τους «κιτρινόμαυρους» πιστούς να πέφτουν κάτω από την χαρά τους, όπως έλεγε με εκείνο τον μοναδικό του τρόπο ο Μίμης Παπαϊωάννου. Εκείνο του 1968 χρειάστηκε να φέρει η ΑΕΚ πίσω τον Τσάκναντι και εκείνος να την οδηγήσει ξανά στην κορυφή, ενώ το 1971 ήταν ο μεγάλος Στάνκοβιτς και βασικός διώκτης της ΑΕΚ υπήρξε ο… Πανιώνιος!
Το 1978 η ΑΕΚ δεν έβλεπε καν τον ανταγωνισμό και πήρε το μοναδικό εύκολο πρωτάθλημα στην Ιστορία της, με μια μυθική ομάδα, ίσως την καλύτερη που έχουν αντικρίσει τα ελληνικά γήπεδα. Την επόμενη χρονιά όμως, γράφτηκε μια απίθανη ιστορία με το μπαράζ της Λεωφόρου και το ματς της ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό, όπου δεν κατέβηκε η ομάδα του Πειραιά διαμαρτυρόμενη για την… διαιτησία. Παραδοσιακές καταστάσεις και ένα σύνθημα που ακόμα ξεσηκώνει τους ΑΕΚτζήδες.
Συμπέρασμα και πιο μάγκικο
Για το ’89 τα είπαμε. Το 1992, η ΑΕΚ ενισχύθηκε με τρεις μεταγραφάρες (Σαμπανάτζοβιτς, Δημητριάδης, Αλεξανδρής) και με σερί δέκα νικών κατέκτησε το πρωτάθλημα με φιέστα στην «κιτρινόμαυρη» Τούμπα. Έναν χρόνο έπειτα, έφτασε στο παρά ένα με τον Παναθηναϊκό, αλλά ο θρίαμβος επί του Ολυμπιακού μέσα στην Φιλαδέλφεια τελείωσε την σεμνή τελετή. Στο τελευταίο από τα διαδοχικά πρωταθλήματα, η ΑΕΚ το σφράγισε με νίκη στην Καλαμαριά, μία αγωνιστική πριν το φινάλε και προτού βγουν τα… τρενάκια.
Συμπέρασμα; Η ΑΕΚ σχεδόν ποτέ δεν πήρε πρωτάθλημα πριν της ώρας τους. Κυρίως επειδή δεν είχε τρόπους να καγκελώνονται και τα σημαιάκια σε κάποια παιχνίδια, αλλά τα έπαιζε μέσα στο γήπεδο και ως το φινάλε. Για φέτος, θα δούμε αν μπορεί να τελειώσει την Κυριακή, αν θα πάει ως την Τετάρτη ή θα σύρεται ως την ερχόμενη Κυριακή. Αλλά στο τέλος της ημέρας, αυτό που μετρά περισσότερο είναι να το κατακτήσει η ΑΕΚ. Και έπειτα, μπορεί να τεθεί στον κόσμο της το ερώτημα, αν πιο μάγκικο είναι εκείνο του ’89, του ’18 ή του ’26.
About Author
