Κανονικά θα έπρεπε να είμαστε ευχαριστημένοι με μία νίκη και δύο ισοπαλίες στην ευρωπαϊκή βραδιά, η οποία άνοιξε διάπλατα τον δρόμο στην ΑΕΚ για να τερματίσει στην πρώτη 8άδα και να περάσει στους “16” του Conference League, ενώ κράτησε ζωντανές τις ελπίδες Παναθηναϊκού και ΠΑΟΚ για να τερματίσουν στην 24αδα του Europa League και να διεκδικήσουν τη συνέχειά τους μέσω των νοκ άουτ.
Θαρρώ όμως πως θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι χάθηκε μια τεράστια ευκαιρία για το “3 στα 3” και ό,τι αυτό συνεπάγεται. Γυρίζοντας τη μνήμη σε όσα είδαμε, μόνο ανέφικτο δεν ήταν. Όμως ο ΠΑΟΚ, που στο τέλος αποδείχθηκε ξανά αλύγιστος και έσωσε την παρτίδα, επέτρεψε στην Λουντογκόρετς να του γυρίσει το ματς και να τον απειλήσει με ήττα, ο δε Παναθηναϊκός… ξενέρωσε ξανά τον κόσμο του. Έπαιξε με παίκτη παραπάνω από το 32ο λεπτό αλλά δεν υποχρέωσε ποτέ τη Βικτόρια Πλζεν να νοιώσει την πίεση στο πετσί της. Οι Τσέχοι παρέμειναν αήττητοι μάλλον πιο εύκολα απ΄ότι και οι ίδιοι πίστευαν τη στιγμή της κόκκινης κάρτας.
Στη Σαμψούντα η ΑΕΚ του Μάρκο Νίκολιτς συνέχισε να καλπάζει σαν άλογο, όπως κάνει Νοέμβριο και Δεκέμβριο. Δεν μάσησε από το αυτογκόλ του Μουκουντί και στο δεύτερο ημίχρονο πέρασε σαν τανκ πάνω από τους Τούρκους. Τεράστιο “διπλό” με μεγάλη σημασία σε αυτά τα ιστορικά χώματα.
Δύο καταπληκτικά γκολ των Μαρίν και Κοϊτά, νέα συναρπαστική εμφάνιση του Πήλιου, “εγκεφαλικό” ματς από Πινέδα, Περέίρα, Γιόβιτς, μια μεγάλη απόκρουση στο φινάλε από τον Ρότα και πλέον φουλ για τους “16” του Conference League. Αρκεί μια νίκη κόντρα στην Κραϊόβα στην Opap Arena. Το “έχει” και το αξίζει η ΑΕΚ που χτίζει ο Νίκολιτς. Η Ενωση βγάζει χαρακτήρα “γουίνερ” στο χορτάρι, δεν την επηρεάζουν οι απουσίες και είναι φανερό ότι δουλεύει στο σωστό δρόμο.
Τα παιχνίδια του ΠΑΟΚ στην Ευρώπη αποτελούν μόνιμο “ζέστη – κρύο” για τον κόσμο του με τις τρομερές εναλλαγές συναισθημάτων. Θα μπορούσε να επαναληφθεί στη Βουλγαρία το εκπληκτικό 3-4 της Γαλλίας αν ο γκολκίπερ της Λουντογκόρετς δεν έκανε φοβερή απόκρουση στο φινάλε στερώντας από τον “Ντέλια” γκολάρα για όσκαρ.
Ο ΠΑΟΚ με τον Γιακουμάκη παρόντα σίγουρα θα είχε καλύτερη τύχη. Όμως ο νεαρός Μύθου μια χαρά έκανε τη δουλειά στην ισοφάριση. Αλλού είναι το θέμα. Ο “εύκολος” τρόπος με τον οποίο η Λουντογκόρετς ανέτρεψε την… ανατροπή και βρέθηκε μπροστά με 3-2. Συμφωνώ απόλυτα με το “πετάξαμε δύο βαθμούς” του Ραζβάν Λουτσέσκου. Περισσότερο πρέπει να προβληματίσει τον Δικέφαλο η αμυντική του απόδοση παρά τα όποια διαιτητικά λάθη υπήρξαν. Φυσικά έδειξε ξανά ότι είναι ΟΜΑΔΑ που δεν λυγίζει, παρέμεινε φουλ στο κόλπο για την 24αδα αλλά θα μπορούσε απόψε να την είχε κλειδώσει. Και τα ματς που έρχονται είναι δύσκολα.
Τέλος στο ΟΑΚΑ δεν γίναμε σοφότεροι απ΄όσα είδαμε. Ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να ξοδεύει τις ευκαιρίες, να τις πετάει με ευκολία στα σκουπίδια λες και του εγγυάται κάποιος ότι θα τις ξαναβρεί. Η Γκόου Αχέντ Ιγκλς του πήρε “διπλό”, η Βικτόρια Πλζεν ισοπαλία δίχως να ζοριστεί με δέκα παίκτες. “Αποτυχία” είπε ο Σιώπης και έχει δίκιο.
Αποτυχία και ως εικόνα αφού περισσότερο από μία ώρα ποδόσφαιρο με παίκτη παραπάνω δεν της έκανε μια ευκαιρία της προκοπής. Λες και τα πάντα έπρεπε να περάσουν από τα πόδια του Ζαρουρί για να συμβεί κάτι αξιόλογο. Προφανώς και ο Παναθηναϊκός των 10 πόντων έχει τη δυνατότητα να πάρει θέση στην πρώτη 24αδα. Όμως θα μπορούσε τώρα να συζητάει για πολύ καλύτερες προοπτικές αν είχε πράξει το αυτονόητο. Αλλά, μην το κουράζουμε: αυτή η στάνη, αυτό το τυρί βγάζει. Μην ξαναλέμε τα ίδια…
About Author
